Sola etiketadun mezuak erakusten. Erakutsi mezu guztiak
Sola etiketadun mezuak erakusten. Erakutsi mezu guztiak

azaroa 11, 2022

SOLA ETXEAK HASTEAR - COMIENZO A LAS CASAS DE SOLA


SARRERA HAU SEIEHUNGARRENA DA / ESTA ENTRADA HACE LA Nº SEISCIENTOS


 1949ko ekainaren 2an atera zen argazkia. Ikuspegi zeharo desberdina ageri zaigu Arrasateko bazter hau. Non gaude? Eskuin aldeko eskailerak oraindik ere ikus daitezke: Etxe Txikietatik Aramaio ibaira jaisteko erabiltzen dira. Bai, Aramaio errekarehn uberka ia lehor ageri da. Arrazoia, desbideraketa txiki bat egin da, ezker aldeko obrak burutu ahal izateko. Izan ere, etxadi berri baten oinarriak jartzeari ekin zaio. Erdiko eraikin zuria Sola jauregia da, eta horren orubea San Juan auzoa jaioko da, adinekook ordudanik "Solako etxeak" bezala ezagututakoa.

Beheko argazkiak hobeto islatzen du deskribaturikoa.

ARGAZKIAk ETA KOMENTARIOAK: JOSEMARI VELEZ DE MENDIZABAL

La fotografía se tomó el 2 de junio de 1949. Este rincón de Mondragón presenta hoy un aspecto totalmente diferente. ¿Dónde estamos? Se conservan las escaleras de la margen derecha, utilizadas para descender desde las Casas Pequeñas al río Aramaio.  Este aparece casi seco, motivado por una pequeña desviación que se ha hecho ya que a la izquierda se ha comenzado a trabajar en los cimientos de una barriada. El edificio blanco central es el palacio Sola, en cuyo solar están a punto de nacer el barrio de San Juan, también conocido durante décadas como “casas de Sola”, expresión que aún seguimos utilizando los mayores.

La foto de abajo nos permite apreciar mejor lo descrito.



uztaila 19, 2022

SOLAKO FUTBOL EKIPOA

 

Txoko honetan noizean behin ateratzen diren futbolaren gaineko argazkiekin jarraituz, hemen dago Sola taldea 1997 urtean. Gazteenentzat diodan, Solakoa izan zela - ejem!- hirurogeietan Arrasaten zegoen talderik onena, kalitate apartakoa... Ba, argazkian agertzen garenok talde hartakook gara, hogeita hamar urte geroagoko bertsioan.

Arrasateko Polideportibo ondoan jokatu genuen partidu bat gure ...semeen aurka. Eta noski, galdu egin genuen. Markagailua aipatu ere ez. Eguna bukatu zen Txalaparta elkartean, afari goxo batekin. Izenak zutik (ezkerretatik eskumara) : M.A.Olmedo, J.L.Arkautz, J.L.Albes, F.Aguriondo "Kopa", F.J.Mondragon eta J.L.Merino. Makurtuta (Ezkerretatik eskumara) : L.Gonzalez (teknikoa), A.Ugarte, J.Vazquez, J.J.Uriarte "Puskas" eta ni neroni, J.I.Isasmendi. Talde bikaina. Aintzadun zaharrak. Hogeita bost urte eman dira ordudanik. Ez dakit aintzadun handiagoak, baina bai zaharragoak.

ARGAZKIA ETA KOMENTARIOAK: JOSE IGNAZIO ISASMENDI

Continuando con las ocasionales fotos de fútbol que aparecen en este rincón, he aquí una correspondiente al equipo de Sola, en 1997. Para los más los jóvenes he de decir que el de  Sola fue - ¡ejem! - el mejor equipo de Mondragón en los años sesenta, de excepcional calidad ... Bueno, los de la foto somos de ese grupo, en la versión treinta años después.

Ese día jugamos un partido contra... nuestros hijos, en terreno cercano al Polideportivo de Musakola. Y, por supuesto, perdimos. Mejor no decir nada sobre el marcador al final del encuentro. La jornada concluyó en la sociedad Txalaparta con una deliciosa cena. Somos, de pie (de izquierda a derecha)  M.A.Olmedo, J.L.Arkautz, J.L.Albes, F.Aguriondo "Kopa", F.J.Mondragon y J.L.Merino. Agachados (de izquierda a derecha): L.Gonzalez (técnico), A.Ugarte, J.Vazquez, J.J.Uriarte "Puskas" y yo, J.I.Isasmendi. Equipazo. Viejas glorias. Han trascurrido veinticinco años desde entonces. No sé si más glorias, pero sí más viejos.

                     

martxoa 23, 2021

GRUPO SOLA. 1952

 

Goizeko 11ak eta hamar minutu ziren. Begiratu, bestela, Unión Cerrajeraren  erlojuari (Zergatik ezabatu behar izan diote enpresaren izenaren azken arrastoa bera ere eraikin berriari?) Iragan mendeko berrogeita hamarretakoen hasiera zen. San Juan auzoaren zimenduak botatzen ari dira. Sola jauregia ikus daiteke, denbora luzez etxalde berriari azpizena emango diona: Solako etxeak.

ARGAZKIA: CARMELO LETONA BILDUMA

KOMENTARIOAK: JOSEMARI VELEZ DE MENDIZABAL

Eran las 11 y diez de la mañana. Así lo atestigua, por lo menos, el reloj de Unión Cerrajera (¿Por qué  han tenido que despojar al edificio que se está remozando  hasta de la más pequeña pista que recuerde el nombre de la empresa que lo erigió?) Era principios de la década de los años cincuenta del pasado siglo. Se estaban echando los cimientos de lo que será el nuevo barrio de San Juan. Y a mitad del primer plano el palacio de Sola, que durante mucho tiempo fue el apelativo con que se conoció al nuevo grupo de casas: Casas de Sola.
 

Nafarroa Etorbidea, atze aldea

Biteri Etorbidea

iraila 02, 2014

NIRE ARREBAREKIN // CON MI HERMANA



Nire arrebarekin nago, ikusi ahal izan duzuenez. Sola etxaldean bizi ginen – San Juan auzoa, beste modu batez esanda- eta argazkiko egunean dotore asko jantzi gintuen amak. Lasok atera zigun erretratoa, noski, etxe ondoan baitzeukan hark argazki-denda. Zazpi bat urte edukiko nituen nik orduan, 1956an. Denbora luzea eman da, ezta? Baina kontraesana irudi daitekeen arren, niri ziztu bizian joan zait. 

Nork esango zidan niri, handik 58 urtera nire oroitzapenak publikoki azalerazten ibiliko nintzela txoko honetan? Egia esan, ezin genuen imaginatu ere nolakoa izango genuen gure bizitza. Hain samurrak ginen artean! Inoiz nire gizarte-ibilbidearen balantzea egitea tokatuko balitzait, tarte luzea hartuko lidake, gauza asko eta denetarikoak burutu behar izan ditut. Kontuz! Inork ez nau behartu saltsa horietara sartzera eta gustura egin ditut. Berriz jaioko banintz, Arrasateko gizarte mugimenduetara itzuliko nintzake, pozik gainera.

ARGAZKIA ETA KOMENTARIOAK: JESUS MARI ARZE

Como podéis apreciar, aparezco con mi hermana. Vivíamos en las casas de Sola – también conocido como Grupo San Juan- y como se ve bien a las claras, el día que nos retrataron nuestra madre nos vistió muy elegantes. El fotógrafo fue, cómo no, Laso, que tenía su tienda estudio cerca de nuestra casa. Yo andaría entonces por los siete años ya que calculo que la foto es de 1956 ¿No os parece que ha pasado desde entonces una eternidad? Pero aunque suene a contradicción, se me ha pasado volando. 

Quién me habría dicho a mí aquel día que cincuenta y ocho años más tarde iba a aparecer en este rinconcito narrando públicamente mis recuerdos. La verdad es que no nos podíamos ni imaginar qué derroteros tomaría nuestra vida. ¡Estábamos aún tan tiernos! Creo que si alguna vez me tocara realizar el balance de mi trayectoria social necesitaría un papel bastante extenso para escribir nada más que los epígrafes. Pero no me entendáis mal, porque todo lo he hecho muy a gusto. Si volviera a nacer, de nuevo recorrería muy contento el mismo o semejante camino.